Tegelliedje

Kom ik uit mijn school vandaan,

en moet ik naar huis toe gaan,

moet ik tegels overslaan.

Een, drie, vijf, zeven,

en dan moet ik ook nog even

eenmaal tweemaal om de lantarenpaal.

Deze tegel sla ik over

en op deze stap ik.

Vind je mij een rare vogel?

Ja, meneer, dat snap ik.

't Is een eigenaardig spel

dat ik alle tegels tel,

deze niet en deze wel.

Drie, vijf, zeven, negen,

dan kom ik een boompje tegen,

hink ik op mijn linkerbeen

om dat boompje heen.

Deze tegel sla ik over

en op deze stap ik.

Vind je mij een rare vogel?

Ja, meneer, dat snap ik.

Tegels tellen met je voet,

en waarom je zoiets doet

dat begrijp je zelf niet goed.

Zeven, negen, ellef,

't gaat alhaast vanzellef.

't Is een raar geval −

moeder! dag! daar ben ik al!